Dzisiaj chciałabym poruszyć temat, który jest niezwykle delikatny, pełen bólu, a jednocześnie – jak się okazuje z e-mal’i, które czasem od Was dostaję – bliższy, niż mogłoby się wydawać. To temat, który wywołuje burzę w sercu i mętlik w głowie; sytuacja, w której miłość, namiętność i nadzieja mieszają się z poczuciem zakazania, tęsknoty i często, niestety, głębokiego smutku. Mówię o sytuacji, gdy serce wybiera kogoś, kto nie jest w pełni dostępny, kogoś, kto ma już swoje życie, żonę, rodzinę.
To nie jest post, który ma oceniać. Daleka jestem od tego. Myślę, że życie pisze scenariusze tak złożone, że łatwe osądy rzadko kiedy oddają sprawiedliwość ludzkim doświadczeniom. Chciałabym raczej stworzyć tu przestrzeń do refleksji, do przyjrzenia się temu, co dzieje się w sercu i umyśle kobiety, która znalazła się w roli tej „drugiej”. Zainspirowana jednym z anonimowych listów, pełnym bólu i rozterek, pomyślałam, że może warto przyjrzeć się tym uczuciom, tym symptomom wewnętrznej walki, które tak często towarzyszą tej sytuacji. Bo zrozumienie siebie to pierwszy krok do odnalezienia spokoju, niezależnie od tego, jaką drogę ostatecznie wybierzemy.
Zaparzcie sobie herbatę, usiądźcie wygodnie.
Porozmawiajmy o tym szeptem, z delikatnością, na jaką zasługuje każde zranione serce.
Czasem życie stawia nas na rozdrożach, których nigdy byśmy się nie spodziewały. Spotykasz kogoś. Iskrzy. Pojawia się połączenie, którego być może od dawna nie czułaś. A potem spada informacja – on jest żonaty. I mimo że czerwona lampka zapala się gdzieś z tyłu głowy, coś ciągnie Cię dalej. Zaczynają się potajemne spotkania, ukradzione chwile, które są jak narkotyk – intensywne, ekscytujące, ale podszyte niepokojem. Hotelowe pokoje stają się świadkami namiętności, ale też narastającej komplikacji. Ty inwestujesz emocje, nadzieje, a on? On często, choć może nie zawsze świadomie, czerpie z tej relacji to, czego brakuje mu gdzie indziej, niekoniecznie myśląc o pełnej zmianie swojego życia.
Mijają dni, tygodnie, czasem miesiące. Zauważasz, że się zmieniasz. Może przyjaciele komentują, że jesteś jakaś inna – bardziej nieobecna, zamyślona, mniej dostępna na spontaniczne wypady. Bo nosisz w sobie sekret, który ciąży. Romans z żonatym mężczyzną. To brzemię, które sprawia, że nawet przed samą sobą próbujesz czasem zaklinać rzeczywistość, tłumaczyć, racjonalizować. Ale gdzieś głęboko, pod skórą, czujesz, że ta relacja jest naznaczona piętnem zakazanego owocu. Twoja kobieca intuicja, ten wewnętrzny głos, który tak często próbuje nas ostrzec, szepcze, że to bardziej układ pełen chwilowych uniesień niż solidny fundament pod prawdziwe, pełne kochanie.
Ten wewnętrzny konflikt rodzi ogromny mętlik w głowie. Z jednej strony uczucia, które wydają się tak prawdziwe, z drugiej – świadomość konsekwencji, bólu, niemożności. Jakie symptomy wysyła Ci Twoje wnętrze, Twoje ciało i umysł, sygnalizując, że ten romans to droga pełna pułapek? Przyjrzyjmy się niektórym z nich, z troską i zrozumieniem.
Ciężar niewypowiedzianego: kiedy Twoja przyjaciółka nie może poznać Twojej miłości
Jednym z pierwszych i najbardziej namacalnych znaków, że relacja, w której jesteś, nie jest w pełni zdrowa i otwarta, jest niemożność podzielenia się nią z najbliższymi. To mur, który zaczynasz budować między sobą a światem.
Szepty za plecami uniki: gdy pytania przyjaciół kłują zbyt mocno
Ludzie, którzy Cię znają i kochają, często mają niezwykłą zdolność wyczuwania zmian w Twoim nastroju i zachowaniu. Widzą, że promienujesz inaczej, że Twój kalendarz nagle zapełnia się tajemniczymi „spotkaniami”. I naturalnie, zaczynają pytać. „Kasiu, widzę, że coś się dzieje! Randkujesz z kimś?” – rzuca przyjaciółka przy kawie. I co wtedy? Serce zamiera. Jak odpowiedzieć? „Tak, ale to skomplikowane”? Czy przyznać się do prawdy, która wydaje się tak trudna do wypowiedzenia na głos: „Spotykam się z żonatym mężczyzną. Jestem tą trzecią.”?
Często wstyd, lęk przed oceną, przed zranieniem bliskich, a może nawet przed usłyszeniem od nich bolesnej prawdy, której sama starasz się unikać, paraliżuje. Wybierasz więc półprawdy, uniki, zmiany tematu. Każde takie kłamstewko, każde przemilczenie, to kolejna cegiełka w murze samotności, który wznosisz wokół siebie i swojego sekretu. To ogromny ciężar emocjonalny. Myślę sobie wtedy, jak ważne dla naszego dobrostanu psychicznego jest poczucie spójności – kiedy nasze życie wewnętrzne i zewnętrzne mogą istnieć w harmonii. Sekretna relacja tę harmonię brutalnie zaburza.
Rodzice, rodzeństwo – to często nasze pierwsze i najważniejsze kotwice. Ludzie, do których instynktownie zwracamy się z radościami i smutkami. Kiedy zakochujemy się tak naprawdę, chcemy dzielić się tym szczęściem, przedstawić tę osobę, włączyć ją do naszego świata. Ale jak przedstawić kogoś, kto formalnie należy do innego świata, do innej rodziny?
Jeśli romans trwa dłużej niż przelotny flirt, jeśli zaczynasz czuć, że to coś więcej, że naprawdę się zakochałaś, ból związany z niemożnością podzielenia się tym z rodzicami staje się coraz większy. On obsypuje Cię czułością, prezentami, komplementami. Czujesz się wyjątkowa, widziana. Ale ta miłość, choć tak intensywna, jest jednocześnie „zakazana”. Chowasz ją głęboko, nawet przed samą sobą próbując umniejszyć jej znaczenie. To poczucie winy, żalu, że Twoi bliscy nie mogą poznać tej części Twojego serca, jest niezwykle trudne. Pamiętam, jak jedna z czytelniczek pisała mi kiedyś o tym, jak bardzo bolało ją, że nie może opowiedzieć mamie o mężczyźnie, który sprawił, że znów poczuła motyle w brzuchu, bo wiedziała, że ta historia przyniosłaby mamie tylko zmartwienie.
Romans, nawet jeśli zaczyna się jako czysto fizyczna fascynacja czy odskocznia od codzienności, niesie ze sobą ogromne ryzyko głębszego zaangażowania emocjonalnego. Szczególnie dla kobiety, która często w intymność wkłada całe swoje serce.
Zaangażowałaś się. To już nie tylko seks, nie tylko ukradzione popołudnia. Zależy Ci na nim. Chcesz go widzieć częściej, niż pozwalają na to jego „oficjalne” zobowiązania. Zaczynasz tęsknić, analizować każde jego słowo, każdy gest. Może łapiesz się na tym, że dzwonisz do niego w ciągu dnia, w czasie jego pracy, wysyłasz wiadomości pełne tęsknoty lub namiętności. A on? Czasem odpisuje zdawkowo, czasem milczy. Bo nie może, bo jest z żoną, z dziećmi, bo jego życie toczy się dwutorowo.
Rodzi się frustracja, złość, poczucie odrzucenia. Czujesz, że balansujesz na cienkiej granicy między wyrażaniem swoich potrzeb a desperackim zabieganiem o uwagę. To naturalne, że gdy kogoś kochamy, pragniemy jego obecności, uwagi, potwierdzenia, że jesteśmy ważni. W romansie z żonatym mężczyzną te potrzeby są systematycznie niezaspokajane, co prowadzi do wewnętrznego rozdarcia i cierpienia. To trochę jak podlewanie kwiatka, który rośnie w zbyt małej doniczce – pragnie przestrzeni, słońca, a dostaje tylko skrawki.
Jest Wam dobrze razem. Seks jest świetny, może nawet najlepszy w Twoim życiu. Czujesz się pożądana, kobieca. Ale po fizycznej bliskości często rodzi się potrzeba bliskości emocjonalnej. Zaczynacie rozmawiać. On słucha, może nawet wydaje się rozumieć. Staje się powiernikiem, kimś, z kim możesz nie tylko przeżywać uniesienia, ale też dzielić się myślami. I tu zaczyna się robić naprawdę niebezpiecznie.
Zaczynasz mu się zwierzać. Opowiadasz o swojej przeszłości, o byłych związkach, o niespełnionych marzeniach. To jeszcze pół biedy. Ale co, jeśli idziesz dalej? Jeśli dzielisz się z nim najgłębszymi rodzinnymi tajemnicami, opowiadasz o trudnych relacjach z bliskimi, o chorobach, problemach finansowych, a może nawet o poprzednich romansach? Wszystko to, co jest Twoją prywatną, wrażliwą przestrzenią, wykładasz jak na tacy.
Pamiętaj, proszę, że w tej nierównej relacji, gdzie on ma swoje bezpieczne życie, do którego zawsze wraca, a Ty jesteś w zawieszeniu, taka otwartość może być ryzykowna. Co jeśli postanowi zakończyć ten romans? Co jeśli w złości, w poczuciu winy, czy po prostu z braku szacunku, wykorzysta te informacje przeciwko Tobie? To może skrajny przypadek, ale ryzyko, że Twoje najintymniejsze sekrety zostaną użyte w sposób, który Cię zrani, jest realne. Czasem, w tak delikatnych układach, lepiej wiedzieć mniej i mówić mniej. Chronić swoje serce i swoją prywatność. Może warto porozmawiać o książkach, filmach, pogodzie, ale najgłębsze zakamarki duszy zostawić dla tych, którzy oferują Ci pełne bezpieczeństwo i zaangażowanie. To nie cynizm, to raczej forma dbania o siebie, o swoje granice w sytuacji, która z definicji jest niestabilna.
Czasem życie komplikuje sprawy jeszcze bardziej. Co, jeśli mężczyzna, z którym masz romans, nie jest kimś obcym, poznanym przypadkiem, ale należy do Twojego kręgu znajomych? Co, jeśli znasz jego żonę, a może nawet się z nią przyjaźnisz?
To scenariusz jak z filmu, ale niestety, zdarza się w życiu. Zakochujecie się w sobie, będąc częścią tej samej grupy przyjaciół. Musisz ukrywać swoje uczucia, grać rolę „tylko koleżanki”, podczas gdy Twoje serce rwie się do niego. Co gorsza, spotykasz jego żonę na wspólnych imprezach, może nawet wymieniacie uprzejmości, a Ty wiesz, że za jej plecami dzieje się coś, co złamałoby jej serce i zniszczyło Waszą przyjaźń (jeśli taka była).
To sytuacja niemal nie do wytrzymania. Ciągły stres, lęk przed zdemaskowaniem, poczucie winy rozdzierające od środka. Nikt nie chciałby być w roli osoby, która „odbija męża koleżance”. Reputacja, dobre imię, zaufanie przyjaciół – to wszystko staje na szali. W takich okolicznościach, jakkolwiek bolesne by to nie było, najrozsądniejszym, choć niezwykle trudnym krokiem, jest jak najszybsze zakończenie tej relacji. Dla własnego dobra, dla dobra tej grupy przyjaciół, dla resztek szacunku do samej siebie i innych. Utrata przyjaciół i reputacji to często cena, którą płaci się w takich układach. Czy warto?
Romans z żonatym mężczyzną ma to do siebie, że łatwo może przerodzić się w obsesję. Szczególnie gdy jesteś singielką, a on staje się jedynym obiektem Twoich uczuć i pragnień.
On ma swoje życie, swoją żonę, rodzinę, pracę – dwa fronty, między którymi lawiruje. Ty, jeśli jesteś singielką, często nie masz „opcji B”. Cała Twoja energia emocjonalna, wszystkie myśli, marzenia i pragnienia zaczynają krążyć wokół niego i tej relacji. Analizujesz każde spotkanie, każde słowo, każdy SMS. Czekasz na jego telefon, na kolejną skradzioną chwilę. Twoje życie zaczyna się kręcić wokół niego.
Jeśli łapiesz się na tym, że myślisz o nim bez przerwy, że zaniedbujesz swoje pasje, przyjaciół, pracę, bo cała Twoja uwaga skupiona jest na nim – to sygnał alarmowy. To oznacza, że problem jest głębszy, że zakochujesz się na poważnie, a może nawet uzależniasz swoje szczęście od tej niestabilnej relacji. Pamiętaj, w jego oczach (i w realiach tego układu) masz być prawdopodobnie „kochanką” – odskocznią, przyjemnością, a nie „żoną na drugi etat”, z całym bagażem oczekiwań i potrzeb, jakie niesie za sobą pełnoprawny związek. To brutalne, wiem, ale często prawdziwe. Zrobienie porządku w swojej głowie, próba zdystansowania się emocjonalnego, a najlepiej – zakończenie romansu, to kroki w stronę odzyskania siebie.
Gdy serce jest zaangażowane, tak łatwo jest zacząć fantazjować. Wyobrażasz sobie Waszą wspólną przyszłość. Myślisz, że dla Ciebie on zostawi żonę, że Wasza miłość jest tak wyjątkowa, że pokona wszystkie przeszkody. To naturalne, że pragniemy szczęśliwego zakończenia.
Ale tutaj muszę, z bólem serca, przytoczyć brutalną prawdę, którą wspomniał autor oryginalnego tekstu. Badania psychologiczne i statystyki są dość jednoznaczne: tylko niewielki procent żonatych mężczyzn (wspomniano o 5%) faktycznie odchodzi od żon dla kochanek i buduje z nimi trwałe związki. Tylko 5%! To bardzo mało.
Nie łudź się, proszę, że na pewno jesteś w tych szczęśliwych 5%. Oczywiście, zdarzają się wyjątki, ale opieranie swojego życia i szczęścia na nadziei bycia wyjątkiem od reguły to ogromne ryzyko. Bądź realistką. Jeśli mijają tygodnie, miesiące, a on wciąż „jest w trakcie załatwiania spraw”, „potrzebuje czasu”, ale za jego deklaracjami nie idą żadne konkretne czyny – żadnych kroków w kierunku rozwodu, żadnych realnych zmian w jego życiu – to prawdopodobnie jesteś w tych 95%. Romans z żonatym to często strata czasu, a fantazjowanie o przyszłości z nim to mentalna pułapka, która tylko przedłuża cierpienie i uniemożliwia otwarcie się na prawdziwą, dostępną miłość.
Są takie dni w roku, które w zdrowych związkach są okazją do świętowania bliskości i miłości. W romansie stają się one bolesnym przypomnieniem o jego ograniczeniach.
Pamiętasz o jego urodzinach, imieninach. Może nawet chciałabyś przygotować coś specjalnego, spędzić z nim ten dzień. To miłe, że pamiętasz. Ale wysyłanie SMS-ów z życzeniami, a tym bardziej snucie planów na wspólne świętowanie tych dni, to często prosta droga do rozczarowania i upokorzenia.
Dla niego te dni to czas dla rodziny, dla żony. Twój SMS może go nie tylko zaskoczyć, ale i wystraszyć, uświadomić mu, jak bardzo się angażujesz, podczas gdy on traktuje tę relację jako odskocznię. Dla niego romans to przyjemność bez odpowiedzialności. Ty kojarzysz mu się z ekscytacją, a nie z codziennymi obowiązkami czy rodzinnymi uroczystościami. Nie składaj mu życzeń, nie rób prezentów. Potraktuj te dni jak każde inne. Od celebrowania z nim jest jego żona. To trudne, ale chroni Ciebie przed kolejnym zawodem i utratą godności.
Kobiety, z natury swojej, często wkładają w relacje całe swoje serce i duszę. Angażują się emocjonalnie, pragną jedności, zrozumienia, bliskości.
To nie tylko kwestia tego samego poczucia humoru czy ulubionej pozycji w łóżku. Chodzi o głębsze połączenie. Dlatego tak źle znosimy odtrącenie, poczucie bycia tylko zabawką, chwilową przyjemnością. Stąd często te próby zacieśniania więzi – a to spotkanie w hotelu, a to kawa w mniej znanym miejscu, a to marzenia o wspólnym weekendzie.
Ale on często nie ma takiej potrzeby. Jego grafik jest podporządkowany rodzinie, pracy, a kochanka ma wypełniać tylko luki w tym układzie. Jest, jak to ktoś obrazowo ujął, „uszczelką w oknie, a nie szybą”. Dodatkiem, bez którego można żyć.
Dlatego, kochana, przestań planować swój dzień pod niego. Przestań marzyć, że będziesz ciągle w jego ramionach. Zacznij żyć swoim życiem, dla siebie. Twoje potrzeby są ważne. Zasługujesz na kogoś, kto będzie chciał być z Tobą w pełni, bez ukrywania, bez ciągłego oglądania się za siebie.
Jeśli czytasz te słowa i czujesz, że opisują Twoją sytuację, Twoje serce prawdopodobnie jest pełne bólu i rozterek. To zrozumiałe. Pamiętaj jednak, że masz w sobie siłę, by zawalczyć o siebie, o swoje szczęście, o miłość, która nie będzie musiała chować się w cieniu. Co możesz zrobić?
Twoja intuicja, ten cichy głosik, który szeptał Ci od początku, że coś jest nie tak – on wie. Naucz się go słuchać, ale nie z pozycji surowego sędziego, ale z czułością i współczuciem dla samej siebie. Zrozum, że popełnianie błędów, gubienie się w uczuciach, jest częścią bycia człowiekiem. Ważne jest, co z tą wiedzą zrobisz.
Romans z żonatym mężczyzną często podkopuje poczucie własnej wartości. Zaczynasz myśleć, że może nie zasługujesz na nic lepszego, że musisz zadowalać się okruchami. To nieprawda. Jesteś wartościową osobą, która zasługuje na pełną, szczerą miłość i szacunek. Zacznij od małych kroków – dbaj o siebie, o swoje potrzeby, ucz się mówić „nie” sytuacjom, które Cię ranią. Stawiaj granice, najpierw w małych sprawach, potem w tych większych.
Zamiast fantazjować o nierealnej przyszłości z nim, spróbuj zwizualizować sobie związek, jakiego naprawdę pragniesz. Jak się w nim czujesz? Co robicie razem? Jak wygląda Wasza codzienność? Jaką partnerką jesteś Ty, a jaki jest Twój partner? Taka wizualizacja może pomóc Ci uświadomić sobie, czego tak naprawdę szukasz i jak bardzo obecna sytuacja odbiega od Twoich marzeń.
Nie musisz przechodzić przez to sama. Porozmawiaj z zaufaną przyjaciółką, kimś, kto Cię nie oceni, a wysłucha. Rozważ terapię – specjalista pomoże Ci zrozumieć mechanizmy, które doprowadziły Cię do tej sytuacji, przepracować ból i zbudować zdrowsze wzorce w relacjach. Istnieją też grupy wsparcia, fora internetowe (oczywiście, z zachowaniem ostrożności), gdzie możesz anonimowo podzielić się swoimi doświadczeniami z innymi kobietami, które przeżywają podobne trudności. Poczucie, że nie jesteś osamotniona w swoim bólu, może być niezwykle uwalniające.
Kochane, wiem, że ten temat jest trudny i bolesny. Jeśli dotknął którejś z Was osobiście, przesyłam Wam ogrom ciepła i siły. Pamiętajcie, że zasługujecie na miłość, która dodaje skrzydeł, a nie podcina korzenie. Zasługujecie na związek, w którym będziecie czuły się bezpieczne, kochane i najważniejsze. Droga do takiego miejsca może być wyboista, ale jest możliwa. Zawsze jest nadzieja na nowy początek, na miłość, która rozkwitnie w pełnym słońcu.
A jakie są Wasze przemyślenia na ten temat? Może któraś z Was chciałaby się podzielić (anonimowo lub nie) swoją historią, swoimi sposobami na radzenie sobie z trudnymi uczuciami? Pamiętajcie, że komentarze tutaj to bezpieczna przestrzeń do rozmowy i wzajemnego wsparcia.
Ściskam Was mocno.
Prawnik, UX designer w www.esklepyonline.pl, właścicielka księgarni internetowej www.antykwariatszczecin.pl
