Żona geja cz.3” to kolejny wpis pełen emocji i faktów – jeśli kiedykolwiek czułaś, że twoje małżeństwo to teatr pozorów, ten wpis da ci siłę, zrozumienie i nadzieję.
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, to daję znać, że popełniłam już dwa posty na temat żon gejów.
Tu pierwsza część: https://chicbykate.com/zona-geja/
A tu druga część: https://chicbykate.com/zona-geja-cz-2/
Być może właśnie dzisiaj, przy porannej kawie, zrozumiałaś, że coś w twoim małżeństwie nie gra. Że twój partner, choć czuły i obecny, nigdy tak naprawdę nie patrzył na ciebie jak na kobietę, którą pragnie. Ten wpis – „Żona geja cz.3” – nie jest ani poradnikiem, ani dramatycznym wywodem. To intymny wpis dla Ciebie. Pisany do Ciebie, z serca. Jeśli kiedykolwiek miałaś wrażenie, że żyjesz w cudzej historii – zatrzymaj się tu na chwilę. To, co przeczytasz, może boleć. Ale jeszcze bardziej może cię uwolnić.
To wpis który może przywołać łzy, ale też zrodzić nadzieję.
Zamknij oczy i wyobraź sobie: wstajesz rano, zakładasz ulubioną różową szminkę, uśmiechasz się w lustrze. Masz wszystko: dzieci, dom, wspólne zdjęcia, wspólne plany, wspólne milczenie. A potem telefon Marka czy Tomka wibruje o trzeciej nad ranem i zerkasz – powiadomienie mms z nagim mężczyzną. I czujesz, jak pęka skorupa. To ten moment, w którym kończy się cisza i zaczyna prawda.
Znasz tę ciszę. Ja przeczytałam o niej w kolejnej książce Bożeny Stasiak. Dobrze, że są wśród nas takie odważne, które potrafią napisać książki będące zbiorem opowiadań, zwierzeń kobiet które były w związkach z gejami.
Piszę do Ciebie z miejsca, które trudno opisać – między wyparciem a akceptacją, między tym, czego pragniesz, a tym, co musisz przyjąć. Znam ten stan, bo sama przeczytałam i przetoczyłam przez swoje serce historie, które Bożena Stasiak zebrała od kobiet takich jak ty. Kobiet, które pokochały mężczyzn, wierzyły w miłość i poświęciły lata na budowanie związku, który nigdy nie był ich własny.
Te historie czyta się jak baśnie dla dorosłych, z każdą kolejną stroną coraz bardziej bolesne. Każdy rozdział to kolejna narracja: przyjaźń, zauroczenie, związek bez seksu, rodzicielstwo bez miłości. W jednej kobieta zakochała się w szkolnym przyjacielu, on okazał się gejem. W drugiej była świadoma decyzji, że będzie partnerką, choć wiedziała, że nie będzie kochana w sposób, którego potrzebuje. I w każdej z tych historii odbijasz się jak w lustrze – jeśli tylko potrafisz spojrzeć. To bolesne historie ale opowiedziane tak delikatnie, że twoja ciekawość jest wiedziona kolejnymi historiami a od książki trudno oderwać się.
Najpierw książka wprowadza liczby. Mężczyźni w wieku powyżej sześćdziesięciu lat deklarują, że mieli seks z kobietą. Inni, młodsi panowie, też żyli w związkach hetero – często z powodu presji społecznej, często z lęku, że będą odrzuceni. Mówimy o osobach, które chciały normalnego życia, małżeństwa, dzieci, bo tak nakazywało społeczeństwo. Ale orientacja nie zmienia się. Może być stłumiona, może być ukrywana, ale nie znika. To coś, co jesteś sama – tak jak kolor oczu, który się nagle nie zmienia.
I wtedy czytasz o lawendowych małżeństwach – o mężczyznach, którzy biorą ślub nie z miłości. O kobietach, których „powiedzenie przysłowiowego „amen” do tej relacji” okazuje się wymownym milczeniem . Niby wszystko wygląda dobrze: dom, dzieci, wspólne chwile. Aż dochodzi moment, kiedy prawda wychodzi. Karolina z Poznania przez dwanaście lat myślała, że ma stabilne życie. Aż zobaczyła wiadomość na telefonie partnera. I życie runęło. On wyznał orientację. Ona płakała, on płakał, bo bał się, że go wykluczą. A ona została sama z pytaniem: czy to mój świat? Czy jestem tylko częścią scenariusza, który nie był pisany dla mnie?
To co druga kobieta, nawet nie wie, że żyje z gejem. I dopiero po pięciu, dziesięciu latach widzi, co się stało. Czytając te historie, widzisz siebie. W jej łazience, w jej łzach, w jej ciszy. Wyobrażasz sobie jak każdego ta kobieta zamartwia się o rodzinę, zakładając różową szminkę, próbując udawać, że wszystko jest w porządku. Wielka nadzieja na wspólną przyszłość. Ale mężczyzna buduje inne życie, kupuje mieszkanie dla swojego partnera. Na wspólnym koncie małżeńskim znika 100 000 zł , bo mąż kupił na spólkę z partnerem gejem kawalerkę do schadzek, albo metę na plan B.
Wtedy w głowie tej kobiety dzieje się dramat. Świat w którym żyła, już nie istnieje.
I będąc taką kobietą, nagle myślisz: jeśli zostanę, to za jakie pieniądze się utrzymam? A może lepiej odejść?
Znasz ten moment. Ten moment, gdy orientujesz, że miłość to za dużo powiedziane. Ból jest jak zaczep, z którego trudno się uwolnić. Ale wtedy zaczynasz się zastanawiać: co ja chcę? Dla siebie, dla dzieci?
W tych opowieściach kobiety różnie reagują. Niektóre walczą. Zgadzają się na kompromisy: relacja pozamałżeńska partnera, pozostanie dla dzieci, pozostanie dla spokoju. Inne wstają i mówią: nie, to nie dla mnie. Patrzą partnersko na przyszłość i szukają pomocy – bo w Polsce trudno o terapię dla takich związków.
A ja odpowiadam: to zależy od Ciebie. Ale przede wszystkim nie jesteś sama.
Bo każda z nich miała moment, kiedy życie wywróciło się do góry nogami. Kiedy kontakt z terapeutką czy grupą wsparcia okazywał się jedyną deską ratunku. Kiedy widziały, że 70% kobiet po takim szoku doświadcza depresji, ale część z nich znalazła siłę, by budować nowe życie. Żeby wyciągnąć klucz z kieszeni i odwrócić go w zamku.
Irina z Petersburga trwała w małżeństwie przez pięćdziesiąt lat. Urodziła dziecko. Była księżniczką w pałacu, który stawał się jej więzieniem. Spłakała pierwszą noc poślubną. Ale trwała. Olga Romanowa przyjmowała rolę damy dworu, gdy jej mąż całował kochanka na oczach innych. Stała tam, w oficjalnych portretach, z uśmiechem, choć w środku była pustka. A Anna Lilpop, żona Jarosława Iwaszkiewicza, przez dekady była pielęgniarką jego tajemnic – kochała ciszę, zamiast prawdy.
Piszę Ci o tym nie po to, by straszyć, ale by pokazać: te historie mogłyby być Twoje. Ale też mogłyby być Twoim ostrzeżeniem – żebyś nie powtórzyła ich losu. Abyś odczytała, że Twoje życie to nie muzeum cudzych tajemnic. I że Twój klucz do wolności jest w Twojej kieszeni.
Bo dziś już możesz odejść. Możesz powiedzieć: nie jestem gotowa na to życie. Możesz zdecydować: zasługuje na coś więcej niż dom pełen milczenia. Możesz szukać wsparcia – grup na Facebooku, spotkań z psychologiem. Możesz zacząć od siebie. Od swojego serca.
I jeśli dziś czujesz: „Może poczekać”, „Może się zmieni”, „Dla dzieci warto”, pamiętaj: orientacja nie zmienia się.
To nie wybór. To jak kolor oczu. A zmiana nie nadejdzie. Dopóki milczysz, dopóki bierzesz odpowiedzialność za cudzy sekret, dopóki zasłaniasz się nadzieją, która nie ma realnej podstawy.
Chcę, żebyś wiedziała jedno: są kobiety, które po latach budują nowe życie. Które się śmieją, malują obrazy, znajdują mężczyzn, którzy dają im dreszcze, a nie tylko ciszę. Które mówią o sobie: „Moje życie się zaczęło, kiedy powiedziałam: dość”. I to nie jest bajka. To życie. Twoje życie może być takie. Nawet jeśli dziś czujesz, że jesteś księżniczką w złotej klatce – pamiętaj: klucz masz w swojej kieszeni. Wystarczy odwrócić go w zamku.
Z miłością, z czułością, z całą siłą, którą mam, podpisuję się jako Twoja towarzyszka w tej trudnej drodze. I wiem, że nie piszę w próżnię – piszę do Ciebie, do tej która czyta i która czuje, że jesteś kimś więcej niż żoną cudzego milczenia.
Jeśli chcesz mi napisać – jestem tu. Z kawą, z winem, z cierpliwością. Ale najważniejsze: nie jesteś sama. I Twoje życie może być pełnią.
Moja Droga, jeśli czytasz te słowa z ciężkim sercem – wiedz, że to nie koniec. To początek. Twoje życie nie musi przypominać muzeum – pełnego cichych wspomnień i półprawd. Masz prawo do miłości, która nie będzie kompromisem. Do relacji, w której będziesz widziana, pożądana i kochana. Bycie żoną geja nie jest wyrokiem – to punkt zwrotny. Możesz się zatrzymać, możesz pójść dalej, możesz krzyczeć albo płakać – ale nigdy więcej nie udawaj. Bo kiedy zdejmiesz z siebie ten ciężar, zobaczysz, jak bardzo jesteś silna. I jak piękne rzeczy czekają, kiedy przestaniesz nosić koronę cudzej opowieści.
Wiem, że dasz radę. A jeśli choć jedna z historii, które dziś przeczytałaś, dała Ci poczucie, że nie jesteś sama – to znaczy, że warto było ją opowiedzieć.
Prawnik, UX designer w www.esklepyonline.pl, właścicielka księgarni internetowej www.antykwariatszczecin.pl
